Her gün evden çıkıyoruz. Kimi işe, kimi okula, kimi sevdiklerine kavuşmaya… Ama ne yazık ki hepimiz aynı soruyla karşı karşıyayız: “Acaba bugün yolda başıma bir şey gelir mi?” Türkiye’de trafik kazaları artık sıradan bir haber başlığı haline geldi. Oysa her biri, yarım kalan hayatların, dağılan ailelerin ve sönüp giden umutların hikâyesi. Sorunun en acı tarafı ise çoğu kazanın “kader” değil, açıkça ihmal ve sorumsuzluk sonucu olması. Aşırı hız, alkollü araç kullanımı, kırmızı ışık ihlali, cep telefonuyla direksiyon başında ilgilenmek… Bunlar birer tercih. Ve bu tercihler, çoğu zaman başkalarının hayatını da geri dönülmez şekilde etkiliyor. Peki ya cezalar? Kağıt üzerinde bakıldığında trafik kurallarını ihlal edenlere yönelik yaptırımlar var. Para cezaları, ehliyete el koyma, hatta bazı durumlarda hapis cezaları… Ancak asıl mesele, bu cezaların caydırıcılığı. Birçok sürücü için ceza, “ödenip geçilecek bir bedel” olarak görülüyor. Oysa mesele para değil, zihniyet meselesi. Cezalar artırılmalı mı? Belki evet. Ama daha önemlisi, cezaların uygulanmasındaki kararlılık ve denetim. Çünkü kuralların uygulanmadığı yerde, en ağır ceza bile kağıt üzerinde kalır. Trafik denetimlerinin sıklaştırılması, teknolojik sistemlerin (EDS, radar vb.) daha etkin kullanılması ve ihlallerin anında karşılık bulması şart. Ancak tek başına ceza yeterli değil. Trafik bir kültür meselesidir. Saygı, sabır ve empati gerektirir. Direksiyon başına geçen herkes, sadece kendi hayatından değil, trafikteki diğer insanların hayatından da sorumludur. Birkaç dakika erken varmak uğruna bir hayatı karartmanın hiçbir açıklaması olamaz. Unutmayalım: Trafikte herkesin bir bekleyeni var. Belki bir anne, belki bir çocuk, belki de bir dost… Kurallar sadece ceza korkusuyla değil, vicdanla da uygulanmalı.
Bir anlık ihmal, bir ömürlük acı
