Bugün 30 Ağustos…
Takvimlerde sıradan bir gün değil. Bu topraklarda yaşayan herkesin başını dik tutmasını sağlayan bir zaferin yıl dönümü.
104 yıl önce bugün, Anadolu’nun kaderi yeniden yazıldı.
Yokluk vardı.
Savaş vardı.
Acı vardı.
Ama bir şey eksik değildi: Vatan sevgisi.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk ve silah arkadaşları, ellerindeki imkânlarla değil, yüreklerindeki inançla yürüdüler.
Çünkü onlar biliyordu:
Vatan giderse, geriye hiçbir şey kalmaz.
Bugün rahatça nefes alabiliyorsak, çocuklarımız okula özgürce gidebiliyorsa, bayrağımız gökyüzünde dalgalanıyorsa, bunun bedeli çok ağır ödendi.
O yüzden 30 Ağustos’u sadece sosyal medyada birkaç bayrak paylaşarak, bir “Kutlu Olsun” mesajı yazarak geçiştiremeyiz.
Bu zaferin bir hatırası değil, bir emaneti var.
Ve o emanet bize ait.
Bugün bazı şeyleri unutmaya, geçmişimizi küçümsemeye, Cumhuriyet’in hangi şartlarda kurulduğunu görmezden gelmeye çalışabiliriz.
Ama tarih unutmaz.
Bu topraklar unutmaz.
Şehitlerin kanı unutmaz.
Çünkü bağımsızlık, hazır bulunmuş bir miras değildir. Birilerinin bize bıraktığı ve bizim de korumak zorunda olduğumuz büyük bir emanettir.
30 Ağustos bize şunu hatırlatıyor:
Bir millet isterse ayağa kalkar.
Bir millet inanırsa imkânsızı başarır.
Ve bir millet vatanına sahip çıkarsa, hiçbir güç onun iradesini kolay kolay kıramaz.
Bugün Biga’nın, Çanakkale’nin, Anadolu’nun her köşesinden aynı ses yükselmeli:
Bu vatan sahipsiz değildir!
Başta Başkomutanımız Gazi Mustafa Kemal Atatürk olmak üzere, bağımsızlığımız uğruna can veren tüm kahramanlarımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.
Onların bize bıraktığı en büyük miras yalnızca toprak değil;
Başımızı eğmeden yaşama hakkıdır.
30 Ağustos Zafer Bayramımız kutlu olsun.
Ne unutacağız, ne unutturacağız.
Çünkü bazı zaferler kutlanmaz sadece…
Her nesilde yeniden sahiplenilir.
