Bana hayatın dökülen yapraklarını resmedebilir misin?
Derinlerde kalan o bir türlü geçmeyen sızıyı mesela.
Hissedilenin ve görünenin ötesinde, yalnızca iç çekerken bir senfoni edasıyla sessiz haykırışlar eşliğinde.
Bütün istidadın ve maharetinle vurgulayabilir misin o ihtişam dolu metnini?
Peki o her şeyi bütün açıklığıyla ortaya döken, o muhteşem kelimelere dökebilir misin?
Ah ne kadar da uğraştırıcı saydıklarım, değil mi?
Halbuki her şey ortada duruyordu tıpkı gökyüzünün o açıklığı gibi,
Ve şefkatin uzaklaştığı bir yerde, gece katran karası gibi…
Her şey bir bir ürperir, nereye gittiğini bilmeden.
Ve kaldırımları arşılayan hayaller dökülür yerlere buğday tanesi gibi…
Bütün hayaller çaresiz toslar ve beyhude görünür.
Issız yalnız kalmış sokaklarda ansızın karşına çıkan dikili duvarlara.
Belki gece yontarak sivriltir yalnızlığı biçaresizliği kederi ve üzüntüyü,
Ve batırır göğsünü etraftaki kalabalık, o dikenlerle dolu yapısıyla.
Ve keder gelip oturup kalır kalbinin penceresinde.
Akşam yolunu gözleyen o efkâr, bir rüzgar uğultusuyla bastırır kuytularda kalan iç sesini,
Ve dinletir ihtişam dolu melodisi ile o karanlıkta kalmış ruhunun bestesini,
Hasreti, özlemi, üzüntüsü vurur yüzüne yüzüne…
Ve bir itiraf gelir, çok karanlık dehlizlerde kalmış yarım şeyler uğruna,
Belki aniden ıslanan bir gözyaşıyla karşılaşırsın,
Sevgiden mutluluktan ve gelecekten uzak.
Her insan anlatmaz mı geleceğini ve geçmişini?
Yüzünde dururken geçmişin o acı izi ve geleceğin muamması…
Her gün zamandan da sadakat beklemek olmaz,
Uykunun tutmadı o gözlerde bir şeyler arayacaksın,
Mesela bir parçalanmışlık…
Yağar üzerine geçmişin kırıkları,
Ömrüne saplanan o geleceğin bir iç çekişe sığan pişmanlığın tablosu.
Ve dolmayabilir hiçbir zaman sol tarafındaki kocaman boşluk.
Günün sonunda yine dört elle sarılacağın şey yalnızlığın, pişmanlığındır.
Dünya dediğimiz o koca gezegen bir yalana dönüştüğünde,
Yara almadan insanın kendisine dönmesi mümkün mü?
Ve hiç bitmeyecekmiş gibi sürekli uzanan o meşakkatli yolda
İnsan insana değil, belki de zor da olsa insanlığına varır!
