Her gelenin gideceğini öğrendim,
Sonsuz sanılan sevginin de
Bir gölge gibi çekilip gittiğini,
Ve vedaların, aslında her şeyin başlangıcı olduğunu.
Her acının azalacağını öğrendim,
Zamanın o ince dikişleriyle
Ruhumdaki yaraları bir bir kapattığını,
Ama izlerini asla silemediğini.
Hayatta hiçbir şeyin,
Seni üzecek kadar hükmü olmadığını öğrendim,
Bazen kendi hüznümüzü büyüttüğümüzü,
Ve en ağır yükün aslında hayaller olduğunu.
Herkesle kahkaha atabilirsin, öğrendim,
Ama yalnız ağlarsın.
Sessizlik en sadık yoldaşın olur,
Ve gözyaşları yalnızca senin sırrını taşır.
Ölümden gayrı her şeyin çaresi olduğunu öğrendim,
Bir gün daha sabretmenin,
Bazen en büyük kurtuluş olduğunu,
Ama sabrın da bir bedeli olduğunu.
“Çok geç”ten daha kötü bir kelime yokmuş, öğrendim,
Keşkelerin içindeki boşluğun
Zamanı geriye çeviremeyeceğini,
Ve bir anın, bir ömre bedel olabileceğini.
Her şeyin zamanında önemli olduğunu öğrendim,
Geçmişin bir hayalet, geleceğin bir düş olduğunu,
Ve yalnızca şu anın gerçek nefes
Ve hayatın ta kendisi olduğunu.
Bir saniye sonrasının kaygısına düşmeden
Yaşamak gerektiğini öğrendim,
Zira zaman, elinde tuttuğun kum gibi,
Ne kadar sımsıkı tutsan da akıp gidiyor.
Ve aslında herkesin kimsesiz olduğunu öğrendim,
Kalabalıkların içinde bile,
Herkes kendi yükünü yalnız taşır,
Ve her ruh, kendi gökyüzünün altındadır.
İşte bunları öğrendim,
Yolun yarısından fazlasını yürürken.
Belki bu da bir anımsatma;
Hayat, öğrenmekle geçer,
Ama yalnız olmakla tamamlanır.
