Maalesef ki çok üzücü bir şekilde geliyor, umarım gittiği yer güzel olur diyorum. 80’li, 90’lı, hatta 2000’li yılların gençleri gibi değiller. O zamanlar paylaşmayı bilen, anlayışlı, nazik ve saygılı bireylerdi.
Neden bu gençler bu kadar bıkkın, hayata bu kadar öfkeli? Neden bu kadar anlayışsız ve birbirlerine hakaret ediyor, küfür ediyor, hatta vuruyorlar? Birini ağlattıklarında hissettikleri o anlık ‘mutluluk’ gerçek mi?
Üzücü olan, bu çocukların o ilk bahsettiğim saygılı nesillerin çocukları olması. Daha da üzücü olan, bu çocukları yine bizlerin yetiştirmesi. Eğitim evde başlıyor, değil mi?
Maalesef dünya telaşı ve elimizdeki telefonlarla o kadar meşgulüz ki, gözümüzün önünde yok olan bir geleceği görmüyoruz. ‘Nasılsın?’ demiyoruz, günün nasıl geçtiğini sormuyoruz. Bir derdi var mı, umursamıyoruz belki de…
“O zaman bu bahsettiğim çocuklar kimin? Hiç saçı okşanmamış, hiç ailece aynı sofraya oturmamış, fikri sorulmamış çocuklar bunlar… Kendini göstermek için öfkesini kusuyorlar. Oysa onlar bizlerden ne görüyorsa, ne veriyorsak o modele bürünüyor.
Toparlanalım anneler babalar! Önce biz şapkayı önümüze koyalım. Çocuğu okula ondan kurtulmak için göndermeyelim. Mesela sussun diye eline telefonu vermeyelim. Bir şey anlatacağında o an işimiz ne olursa olsun bırakalım ve dinleyelim. Acısını küçümsemeyelim. Mesela düştü diye kızmak yerine kalkmasını öğretelim. Belki o zaman arkadaşını dinlemeyi öğrenir, başkalarının duygularını önemsemeyi, düşen birine vurmak yerine elini uzatır kaldırmak için.
Bu gençler nereye gidiyor, bilmem. Ama iyiye gitmiyor. Ve bizler bir an önce müdahale etmez, bir şeyler yapmazsak çok üzüleceğiz. Hiçbir şey için geç değil. Bugün onlara önemseyin ve konuşun.”
